குண்டலினி சக்தியின் குழப்பமும் சதியும்: அரக்கர்ளும் தேவர்களும் – தமிழர் வரலாற்றுப் பார்வை

எனக்கு ஏன் எப்படி இப்படி எல்லாம் நடக்கிறது?

இவை தானாக நடக்கிறதா (Automatic), விஞ்ஞான கருவிகள் கொண்டு நடக்கிறதா (technological devices) என்று தெரியவில்லை. சிலர் இதற்கு அதிக உள்மூச்சுதான் காரணம். வெளியே போ, வீசி எறி என்றெல்லாம் சொல்கிறார்கள். அவர்கள் எப்படி குறிமுறையில் சொன்னாலும் எல்லாம் அப்படியே உடனடியாக விளங்கும். ஏனென்றால் சக்தி மட்டம் உயர்வாக, அருட்டிய நிலையில் தலையில் சஹஸ்ராரத்தில் குடி கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால் கண்டிப்பாக ஏதோ ஒரு ஜோகம் இருக்கிறது. இல்லையெனில் எப்படி எதிர்காலத்தை அறிந்து கொள்கிறார்கள்; படங்கள் எடுக்கிறாரகள். அவைகள் அப்படியே நடக்கவும் செய்கிறது. அதனை பார்த்து குழம்பி, காலப் பயணம் இருப்பதாக சொல்லி இன்னொரு கூட்டம் திரைப்படம் எடுக்கிறது. அது குண்டலினி யோகம். மூலாதாரத்தில் குடி கொண்ட குண்டலினியை எழுப்பி தலைக்கு கொண்டு வந்து அதன்மூலம், அறிய பல சித்திகளை செயலுறுத்துகிறது. ஆனால், இப்படி குழம்பியவர்கள் பின்னாளில் கருவிகள் ஏதாவது கண்டுபிடித்து இருக்கலாம்.

எப்படி, நான் நினைப்பது அறியப்படுகிறது. எப்படி என்னை குழப்புகிறார்கள். குறித்த கூட்டம் ஒன்று மட்டும் இதை அறிந்து கொண்டால் பரவாயில்லை. #எல்லோருக்கும் அது தெரிய வருகிறது. ஆகையால் இதிலே சுய தொழிற்பாடு (Automatic) முக்கால் உண்டு. ஆனால் அது தானாக தொடங்கி வைக்கப்படுவது குறைவு. சில மனிதர்கள், தமது தேவை கருதி அதை செயல்படுத்துகிறார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். அதனை ஜீவாத்மா உடன் சேர்த்தல் என்று சொல்லலாம். குண்டலினியை எழுப்புவது என்றும் சொல்லலாம். இதன் மூலம் அப்படி குண்டலினி இயக்கப்பட்ட மனிதர்கள் எல்லாம் ஒன்றிணைக்க படுகிறார்கள்.

இது ஒரு சூழ்ச்சி தந்திரமாக கூட இருக்கலாம். இப்படி செய்வதால், அநேகர் குழம்பி விடுகிறார்கள். Track ஐ விட்டு வெளியே போய் விடுவார்கள். அதன் மூலம் அதை செய்தவர், போட்டியாளர்கள் தானாக விலகுவதால் வெற்றி அடைவார். ஆட்சி அதிகாரத்தை தக்க வைத்துக் கொள்வார். அல்லது தண்டனை அழிக்கவும் அவர் இதனை செய்யலாம். இவர்கள் தலையில் சஹாஸ்ராரத்தில் ஊசிகளால் காயங்கள் ஏற்படுத்தி, சக்தியை அங்கே மையம் கொள்ள செய்கிறார்கள். இதனால், அதிக சக்தி வெளிப்பட்டு, சிந்தனைகள் அதிகமாகும். அல்லது அந்த ஞானத்தின் சூட்டை தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் குழம்பி போகலாம். எல்லோராலும் அந்த ஞானத்தின் சூட்டை தாங்க இயலாது. ஏன்?

ஆனால், அதிக உள் மூச்சு காரணம் என்பது பிழை. ஏனெனில், இவர்கள் சகஸ்ராரத்தை காயப்படுதுகின்றனர். மூச்சைக் குறைத்தாலும், தலையில் உண்டு பண்ணிய வலி காரணமாக சக்தி சஹஸ்ராரத்திலேயே குடி கொண்டு விடும். வலிக்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. அதனால் ஒருவருக்கு ஞான ஒளி கிடைக்கிறது. ஆனால் இவர்கள் செய்வது பயங்கரமானது. அது வரமா சாபமா என்று தெரியவில்லை.

குண்டலினி யோகம் சொல்கிறது, சக்தி மட்டம் கழுத்தைக் கடக்கும் போது, பற்றற்ற நிலை ஏற்படும். அதன்போது அவர் அதுவரை செய்த பாவங்களுக்கான தண்டனையை அனுபவிப்பார். அவருக்கு தர்மம் அதர்மம் விளங்கிவிடும். தன செய்த பாவங்கள் குறித்த சிந்தனைகள் அதிகப்படும். அதை நினைத்து நினைத்து வருந்தி வருந்தி, அவர் பாவ முக்தி அடைகிறார். அதன்பின் அவர் சிவநிலை/ அபார சக்தி அடைந்தாலும் எந்த ஆபத்தும் இல்லை.

மாஸ் என்கிற மாசிலாமணி படத்தில் வந்தது போல, ஒருவர் செய்த பாவத்துக்கு தண்டனை அளிக்கும் விதமாக இவர்கள் அதனை அவருக்கு செய்து விடலாம். அவர் அதனால் தன் சித்த ஆதீயாகி, தன் பாவங்களுக்கு வருந்தி, தன்னை மாய்த்தும் கொள்ளக் கூடும். ஆனால் காயப்பட்டவர்களோ, தமக்கு தலையில் chip பொருத்தப்பட்டு உள்ளது என்று நினைத்து குழம்புகின்றனர். ஆனால் இற்றைக்கு 35 வருடங்களுக்கு முன் என் தந்தைக்கும் இதனை செய்திருக்கின்றனர் என்றால், இதனை செய்தது யார் என்பதும் அது chip இல்லை என்பதுவும் தெளிவாகிறது.

அது அந்த இராமனுடன் வந்த தேவர் கூட்டம் தான், முருகன் வீழ்த்தப்பட்ட பின், அந்த தந்திரங்களை எல்லோரும் மறந்த பின், யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிக்கப்பட்ட பின், தன்னுடைய பழைய பகையை தீர்த்துக் கொள்கிறது. அவர்கள் தான் சிங்களம் என்னும் புது மொழியை உருவாக்கி, மொழிப்பகையாக தமிழை தனிமைப்படுத்தியவர்கள். தென்புலத்தை கறுப்பு நிறத்தவரை அடிமைப்படுத்த நினைப்பவர்கள். ஞானத்தை தாம் விரும்புபவர்க்கு மட்டுமே, விரும்புவதை மட்டுமே, குரு சிஷ்ய முறையில் மட்டுமே கற்றுத் தர நினைப்பவர்கள்.

தேவர்களிடம் சக்திகள், ஞானம் இருக்கிறது. சிவன் எந்த பாரபட்சமும் இன்றி தவம் உஞற்றும் எல்லோருக்கும் வரங்களைக் கொடுத்து விட்டார். அது அவர்களுக்கு சிக்கல் ஆகிவிட்டது. சிவன் வழியே வந்த முருகனும், அரக்கர் குலத்தில் திருமணம் முடித்து தென்னகம் சென்றான். அதுவரையில் வெள்ளை நிறம் தேவர் என்றும் கறுப்பு நிறம் அசுரர் என்றுமே இருந்துள்ளது. முருகன் அசுர குலத்தில் தீயவர்களை அழித்தான்.

தேவர்களின் ஞான இரகசியங்களை சொல்லித் தர, இல்லை இல்லை, அருள தேவர்கள் தமது சரணங்களைப் பற்ற வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கின்றனர். ஆனால் அசுரர்கள் ego அதனை ஏற்காது. நாங்கள் சளைத்தவர் அல்ல. அதை நாமே கண்டு பிடிப்போம் என்று சொல்லிக் கொண்டு இவர்கள் செய்யும் அளப்பரைகள் கொஞ்சம் நஞ்சம் அல்ல. எதை கண்டுபிடிப்பது. அது ஒன்றும் ஏட்டுப் படிப்பு அல்ல. அதை திருடுவதற்கு...

அதை சுவர்னபானுவுக்கு காட்டிக் கொடுத்தது போல, அதனை அசுரர்களுக்குக் காட்டிக் கொடுக்க அதற்கு முதலில் எழுத்து வடிவம் கொடுத்தது தமிழ், முருகன், சிவன் மகன். அவனும் தேவரின் இரத்தம் தான். அதனை முடிந்தவரை கற்றுக் கொடுக்கும் முகமாக தேவ விதிமுறைகளை மீறி மாற்றினான். ஆனால், பிறகு இதனை அறிந்து கொண்ட தேவர், தமக்கு நேயமான தேவன் ஒருவன், இராமன் ஒருவனை அனுப்பி சூழ்ச்சி செய்தனர். அவர்கள், இராமன் விஷ்ணுவின் அவதாரம் கறுப்பு என்று பொய் சொல்லி, அசுரர்களை தம்முடன் சேர்த்துக் கொண்டு, அவர்களைக் கொண்டே அவர்களை ஆழ சதி செய்தனர்.

மறுபக்கம், தாம் தலைமன்னாரூடு அசுர தேசத்தை ஆக்கிரமித்து, மொத்த அசுரரையும் (10 இரத்தங்கள் - இராவணன்) அழித்து, வெள்ளை இரத்தம் மட்டும் ஏற்றுக் கொண்டு, முழுவதும் தமது நாடு என்று முருகனுக்கு எதிராகவே முழங்க வைத்தார்கள். அப்போது குகன் குலம், இராமனுடன் சேர்ந்து கொண்டு ஆட்சியைப் பெற்றுக் கொண்டது. தேவர்கள் முருக இரத்தம் உள்ளவர்களை, அவன் வளர்த்த அசுர கரங்களாலேயே பழிவாங்க வைத்தார்கள்; தேவர்கள். தேவர் அசுரர் இவர்களுக்கு இடையில் சிக்கி சின்னாபின்னம் ஆவது, முருகன் தான்.

இராமனாக வந்த தேவன், 10 இராவணன் குடியையும் அழித்தான் தெரியவில்லை. ஆனால், முருகனாக மாறிய இராவணன் தன்னுடைய கஜமுகன், சிங்கமுகன், சூரபன்மன் ஆகிய 3 தலைகளை கொன்று, அவர்களை சேவலும் தோகை மயிலுமாக மாற்றி ஏற்றுக் கொண்டான். எனின் தோகை மயில் இலங்கையின் தென்னகமோ! சேவல் வட மாகாணமோ! தெரியவில்லை. அது குற்றம், முருகன் தம் குடி அழித்தவன். அது தமது நாடு வெளியே போ என்று கூவும் சிங்கள அசுர கூட்டத்தை என்ன சொல்வது. முருகன் தவிர தமிழரும் அனேகர் அசுரர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

வித்தைகளைக் கற்றுத் தர, காவலுக்கு வந்தவன் சங்கிலியன் (கந்தன் AKA முருகன் அவதாரம் என்று சொல்லலாம்) - யுதிஷ்ரன் குலம். அவனையே அழகு என்று சொல்லி சித்திரவதை செய்து விட்டு, கோயிலுக்கு போய் முருகனுக்கு அரோகரா சொன்ன ஆட்கள் தானே நீங்கள். உங்களைப் பொறுத்தவரை சிலைகள் மட்டுமே அழகாக இருக்க இருக்க வேண்டும்! விட்ரா! தர்மத்தை ஏய்ப்பவன், அதர்மத்தை பிராப்தம் பெறுவான்.

இவர்கள் ஏன் என்னை, ”காட்டிக் கொடுத்தாய்” என்று சொல்லி சொல்லி வதைத்தார்கள் என்பதையும், வேலுப்பிள்ளை ஜீன்களையும் தேடி தேடி வேட்டை ஆடுவதையும் பார்க்கும்ப்போது அது தான் புரிகிறது. தேவர்களின் டயரியில், முருகன் காட்டிக் கொடுத்த வஞ்சகன். அவனை தண்டிக்க வேண்டும். அதற்கு பழிவாங்க, பல முறை ஆக்கிரமிப்புக்கள் செய்தனர்.

"I am a bad person in someone's diary. And they are selfish. So I am quiet. Otherwise, I will get paid back with my karma."

இதனை அவர்கள் சுய நினைவுடன் செய்ய வேண்டியது கூட இல்லை. அது வட புல ஆதிக்கம் தென்புல ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பதற்கு ஏற்ப மனித சமுதாய செயல்பாடு அமையும். இரண்டு தோணியில் கால் வைத்தவன்; தமிழன்; அரக்கர்-தேவர் இடையன் (திருமூலர் இடையன் உடலில் புகுந்த கதை). ஒவ்வொரு யுகத்தின் முடிவுக்கும் அவனே பாலமாக அமைகிறான் (சங்கிலியன் - ஹங்கிலியன்-Sangi.lion!).

விஷ்ணுவின் அவதாரமான, இடையர் குலம் - இடைச்சாதி என்று அறியப்படும் கண்ணன், தர்ம யுத்தத்திற்கே தலைமை தாங்கினான். தேவர் அசுரர் என்று பாரபட்சம் காட்டியிருக்கவில்லை. ஆனால் அதேவேளை மோகினி அவதாரத்தில், அசுரரை ஏமாற்ற சூழ்ச்சி செய்தான். இதில் எங்கே குழப்பம் இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. எங்கிருந்தோ வந்தான் இடைச்சாதி நான் என்றான்; கண்ணன்.

அதனால் எல்லா யுகத்திலும் இதே செயல்பாடு திரும்ப திரும்ப நடந்து கொண்டே இருக்கும். உடைகள் மாறும், வண்டிகள் மாறும். ஆனால், இந்த தோற்றப்பாடு மாறுவதேயிலை. அதனால் தான் History Repeats என்று சொல்கிறார்கள். இப்போதும், இந்தியாவில் மற்றும் இலங்கையில், தமிழருக்கு எந்த நாடும் இல்லாமல் வைத்திருப்பதும் அவர்கள் தான். காரணம் இதுதான்; அது மறந்தும் போய்விட்டது.

The Spiritual Parallels and Lineages of Bharat and Lanka: An Interwoven Legacy

The epics of Mahabharata and Ramayana offer a nuanced history of the lineages, roles, and movements of communities across Bharat and Lanka. The narratives are filled with symbols and roles that represent the spread, evolution, and eventual merging of traditions that defined both regions.

Karna, Rama, Vijaya, and the Bow and Arrow Tradition

Rama, Karna, and Vijaya are all connected through the Sun lineage (Surya Kulam), representing powerful, conquering communities of Bharat. Each of these figures shares a common thread in wielding the bow and arrow and embodying a tradition of war, conquest, and spiritual significance.

Karna, the abandoned son of Kunti, was floated down the river (symbolically believed to be the Indian Ocean) and raised by Aathirathan, meaning "old blood" in Tamil, which indicates the aboriginal communities of Lanka. This upbringing links Karna to Lanka's spiritual roots. When Karna returned to Hastinapura, Duryodhana made him the king of Anga desa, thought to be Lanka itself, highlighting a strong cross-regional spiritual and cultural exchange.

Rama, the son of Dasaratha, was exiled to the forest by Kaikeyi. Ramayana’s story of Rama retrieving Sita and fighting Ravana represents a larger struggle over control, with Sita metaphorically representing wealth and power. Rama and Karna are mirrors of each other, wielding the bow and arrow and aligning with a specific notion of order, rule, and spiritual dominance.

Both Dasaratha and Ravana represent rulers of ten bloodlines or communities—Dasaratha in Bharat and Ravana in Lanka. The distinction lies in their perspectives and skin color: Rama’s bloodline is portrayed as the Devs (white-skinned gods), while Ravana’s bloodline is depicted as the Asuras (dark-skinned beings). The conflict between the two, framed as a battle between good and evil, reflects this duality in the epics.

Vijaya and the Tamil Perspective on Conquest

Vijaya, exiled from India with his followers, arrived in Lanka and married Kuhani (Kuveni), who is a representation of the Kuhan community. This strategic marriage forged an alliance with the aboriginal people of the island. While this aligns with the conquest theme found in Rama’s journey to Lanka, the perspectives differ: in Ramayana, Ravana is depicted as the bad king, an evil Asura who ruled over Lanka. However, in Tamil tales, Vijaya’s invasion casts a different light, suggesting that Vijaya—possibly another representation of Rama or Karna—was not a noble figure but one who was deported from Bharat for his unruly nature. This view reframes Vijaya not as a hero, but as an invader who seized power over the indigenous communities of Lanka.

Yudhishthira, Ravana, Muruga, and the Javelin Tradition

Separate from the Sun lineage’s association with the bow and arrow, Yudhishthira (from the Mahabharata) represents a different tradition tied to the Vel (javelin), a weapon connected to the aboriginal Vedar communities of Lanka. Yudhishthira, the eldest Pandava, reflects values of justice, wisdom, and a deeper spirituality. This aligns with Muruga (Kartikeya), another figure associated with the javelin tradition, who later came to be seen as the son of Shiva and protector of Kumari Kandam and the Lankan Vedar community.

Ravana, Yudhishthira, and later Muruga illustrate the aboriginal Tamil-Vedar tradition valuing righteousness, martial strength, and spiritual integrity. Ravana's ten heads symbolize ten aboriginal tribes of Lanka, connected to a legacy of wisdom, culture, and a deep-seated spiritual belief that unified these communities. As narratives evolved, Muruga is said to have killed three heads representing Singa Mugasura, Kajamugasuran, and Soora Panman. The remaining six were reduced when Ravana played Samakana with his own head, which reflects a shift to a more consolidated, unified Tamil spiritual tradition of Muruga.

The Vel thus becomes a symbol of the Vedar's strength and spiritual weaponry, contrasting with the bow and arrow tradition of Rama, Karna, and Vijaya. The Vel is tied closely to the history of Muruga, who came to symbolize the spiritual power of the aboriginal Tamil communities.

The Symbolism of Mango, Ganesha Gene, and Kuhan

The mango of wisdom story plays a crucial role in these mythologies. Kuhan, associated with the Ganesha gene (Rat lineage), stands apart from Muruga’s (Kartikeya) Monkey lineage. This distinction emphasizes the duality within Tamil spiritual traditions. According to legend, when Muruga and Ganesha quarreled over a mango, it symbolizes a deeper spiritual conflict between the two lineages.

In the Ramayana, Rama defeats Ravana and grants the rule of Lanka to Vibhishana, a symbolic parallel to Ganesha receiving the mango of wisdom from Shiva. This act signifies the transition of spiritual authority from Muruga's lineage to the Ganesha lineage. Vibhishana's rule is emblematic of the division between Kuhan (Ganesha's community) and Muruga's aboriginal traditions, reinforcing the alignment between Ganesha and the more dominant, organized spiritual beliefs brought into Lanka.

Dasaratha, Dushera, and Spiritual Warfare

The terms Dasaratha (father of Rama) and Dushera (festival celebrating Rama’s victory over Ravana) illustrate the complex duality in these stories. Both Dasaratha and Ravana are connected through the concept of ruling "ten bloodlines" or tribes—where Ravana's ten heads metaphorically represent his control over ten tribes in Lanka, and Dasaratha's ten bloodlines reflect his influence over ten communities in Bharat. However, the dynamics and perspectives are contrasting. Ravana symbolizes a perceived "evil" from the Devs' perspective, while Dasaratha represents the spiritual order in Bharat.

Muruga, later formed as the god of the Vedar communities, represents the struggle of these darker-skinned aboriginal communities who fought to preserve their traditions, culture, and identity in the face of invasions and dominance by Devs. The festival of Dushera marks the triumph of Devs over Asuras, with Rama defeating Ravana and symbolically asserting the dominance of the Sun lineage. However, Ravana is also linked with Kashyappa, who ruled Sigiriya, as Lankan history suggests. The name Kashyappa means "son of Kashi," another term for Shiva (Shivan), indicating a connection between Ravana and Muruga, who are both tied to the Sun lineage in their own way. The legs in front of the Sigiriya tower are neither lion as Sinhalese claim nor elephant as Tamils claim. It's the feet of a peacock, which is another piece of evidence that Ravana is Muruga himself.

Mayilerum Mannava - En Manamer Ingu Vaa!
Seyal Veeran Allavaa - Un Sirappellaam Sollavaa.

Following Rama’s conquest, the arrival of Buddha—representing another form of the Vaishnava tradition—further contributed to the oppression of the Muruga community in Lanka, as the emerging Buddhist influence pushed aside the existing Shaiva-Vedar traditions.

Kumari Kandam, Tamil Culture, and the Spread of Wisdom

Kumari Kandam is believed to have been a vast landmass connecting Australia, Africa, Lanka, and Southern India. The Tamils consider this landmass as their cradle of civilization, with Shiva as their chief deity. Unlike Devs, who selectively favor certain communities, Shiva is seen as a universal benefactor who grants boons to both Devs and Asuras alike. The Tamils spread their influence across Kumari Kandam, Lanka, and Bharat, cultivating a culture centered on justice, spirituality, and harmony with nature.

The Devs, in contrast, are portrayed as northern conquerors who defeated the Asuras and celebrated their dominance through festivals like Dushera. These victories were often reframed as triumphs of "good over evil," casting the Asuras as villains and obscuring the historical context of oppression faced by the Tamil-Vedar communities.

The Lineage of Weapons: Vel, Javelin, Bow, and Arrow

The Vel (javelin), as the primary weapon of the Vedar in Lanka, is a key symbol of their martial and spiritual traditions, representing both physical strength and deeper spiritual wisdom. Muruga’s wielding of the Vel underscores the distinct Tamil warrior tradition and contrasts sharply with the Sun lineage’s preference for the bow and arrow. The javelin represents a grounded, primal connection to the land, spirituality, and communal wisdom.

Kantha and the Northern Tamil Influence

The Kanthan (Kantha) communities in the northern regions of Lanka played a pivotal role in preserving Tamil culture. Their proximity to Bharat allowed for greater cultural exchanges, making them the bearers of Tamil traditions that were influenced by Bharat’s broader spiritual dynamics. The last south indian Arya king, Sangiliyan, stood as a protector of this Tamil heritage before foreign powers such as the Portuguese intervened, marking the end of an era of aboriginal rule in Lanka.

>> Yudhishthira தர்மர் பொய் சொன்ன கதை - Ja.Vel.In கதை

The Purana of the Mango of Lanka, Ganesha and Muruga - The Roots of Lanka: Myths, Power, and Spiritual Struggles [5]

The mythological tale of Kuhan and Kumaran as two aboriginal communities of the island reveals a deeper spiritual and cultural connection. Kuhan is not merely another community but represents the Ganesh lineage, and this lineage has long been tied to the legend of the Mango of Wisdom, which involved both Ganesha and Muruga. This story predates many other narratives, with Lanka—the island in question—being symbolically associated with the mango itself.

According to myth, Ganesha and Muruga quarreled over who would receive the mango. The story goes that the fruit was granted to Kugan (Ganesha), showing his alignment and symbolic victory over Muruga. This myth ties the geography to spirituality, suggesting that the northern part of Sri Lanka—the Palani Hills—symbolizes this conflict. The shape of the hill, as seen on a map, resembles the form of a mango, echoing the ancient story.

Further adding to the layers of myth and history, Kuhan aligned himself with Rama, a figure representing the Vaishnava tradition. With Rama's backing, Kuhan ultimately defeated Ravana, who symbolizes Muruga or his ancestry—essentially Shiva’s lineage. Following this victory, Rama handed over the rule of the island to Vibhishana, and symbolically, the island itself—the "mango"—was given to Ganesh (Kuhan).

The tale of the ja(vel)in (notice the word contains "Vel," which is Muruga’s weapon and symbol) shows the origins of the people from the island of Lanka. These people, the aboriginals, relied on their devotion to Shiva and their ties to South Bharat, a highly civilized place. But the story also depicts an underlying tension—Ganesh's lineage (Kuhan) aligning against Shiva and his kingdom, resulting in the defeat of the Shaivite dynasty. This conflict is known as Arasampatti.

Ganesh, often called the son of mothers, represents the matrilineal tradition—the mother’s kingdom or lineage. In contrast, Muruga, closely tied to Shiva, represents the patrilineal tradition—the father’s lineage. This mythological struggle shows how Ganesh's lineage (Kuhan) overcame and defeated the lineage of Shiva and Muruga, aligning with Rama, who also represents a mother’s gene.

In this tale, Lanka is the battleground of these spiritual and cultural lineages, with the conquest of Shiva’s kingdom by another matrilineal force through the Kuhan-Ganesh connection. This represents a recurring theme where mother’s lineage (Ganesh-Rama) overpowers father’s lineage (Muruga-Shiva), marking a significant shift in spiritual and cultural dominance.

The origins of these mythological tales connect deeply with the two primary genetic lineages from which humans are believed to have evolved: the rat and the monkey. Since the monkey is an evolutionary branch of the rat, the rat is considered the first gene, setting the foundation for the human lineage. This leads to the worship of Ganesha, the deity associated with the rat, as the first god ever. Ganesha, revered for his wisdom and cunning, holds a place of supreme importance.

According to Shaivism, however, Shiva is seen as the source—the whole and the origin of all genes, representing completeness. Yet, his sons embody different traits and lineages. Muruga, also known as Kumara(n), directly translates to "son of the monkey" in Tamil, reflecting his connection to the second gene. As the second gene, Muruga is characterized by lesser status or recognition (கெளரவம்), portrayed as a fighter, laborer, and a symbol of the common people. This lower social standing is represented metaphorically as Aandipatti, suggesting one who owns little but values justice and righteousness.

On the other hand, Ganesha was granted dominion over much of the land—a status symbolized by Arasampatti (a land of kings). He is seen as a shrewd ruler who acquired power through clever strategies and leadership, often symbolized as a political strategist with subtle cunning. In contrast, Muruga is depicted as rational, just, and beloved by the ordinary people, representing fairness, honesty, and the struggles of the 90% who make up the world's population. While Ganesha controls and strategizes, Muruga fights for the principles of justice and equality.

Thus, the dynamics between Ganesha and Muruga are not just about divine roles but reflect deeper social archetypes: Ganesha as the political ruler with cunning and strategic dominance, and Muruga as the just warrior, the defender of the common people. These contrasting figures symbolize the power dynamics and social struggles between those who acquire and rule (Arasampatti) and those who stand for justice and the rights of the masses (Aandipatti).

Diplomatic moves க்கு அதிக நேர்மையானவர்கள் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்.
அதுக்கு நீ சரிப்பட்டு வர மாட்டீங்க... எதுக்கு...
இவனா... இவன் அதுக்கு எல்லாம் கண்டிப்பா சரிப்பட்டு வரவே மாட்டான்.

The Roots of Sri Lanka’s Civil War: Religious Divide, Power Dynamics, and the Marginalization of the Shaiva Tradition - The Roots of Lanka: Myths, Power, and Spiritual Struggles [4]

The civil war between the Sinhalese and Tamils in Sri Lanka is deeply rooted in religious and cultural divides, where Ravana/Muruga—symbols of the Shaiva tradition—were not solely tied to Tamil identity but represent an ancient spiritual lineage. The defeat of the Tamils during the civil war by the Sinhalese Buddhist Government echoes a long-standing struggle where the Shaiva (Shiva worshippers) identity was overshadowed by the rise of the Buddhist-Vaishnava influence. This Sinhalese government, established with British influence post-independence, marked a continuation of religious and power dynamics, where the Tamil Shaiva lineage faced a symbolic defeat.

The core of the conflict lies in the Shaiva-Vainava (Shiva-Vishnu) divide, which has historically played a significant role in shaping the spiritual and political landscape. Vaishnavism and Buddhism, sharing common roots, evolved into dominant traditions, often overpowering Shaivism in many regions. This struggle, therefore, is not primarily about language or race, but it is centered on power, spiritual dominance, and the control over cultural and political influence.

The central questions arise:
- Is this conflict fundamentally about religion and spiritual dominance, or is it driven by culture and heritage?
- Does the struggle revolve around maintaining majority control or stem from the desire for resource dominance?
- Is it about the unwillingness of one group to relinquish power, leading to a drive to claim resources and consolidate authority?

The answers point back to the Shaiva-Vainava divide. The ongoing conflict is fueled by religious dynamics where Shaivism was pushed to the margins as Vaishnavism and Buddhism rose to prominence. The shared philosophical ground of Vaishnavism and Buddhism allowed them to overpower the distinct spiritual and cultural identity represented by Shaivism. This led to the gradual defeat of the Shaiva tradition, as embodied by the Tamils, who are seen as descendants of Ravana/Muruga. The Sinhala Buddhist government, formed with British support, further solidified the marginalization of Shaivism, consolidating power under the Buddhist-Vaishnava influence.

The British, whose roots aligned more with a Ganesh-related tradition, favored the Vaishnavite and Buddhist influence, supporting their own perceived lineage. They reinforced a power structure that fit within their political strategies, often at the cost of marginalizing the Shaiva-Tamil population.

Additionally, the rationality and straightforward nature of the Tamils (Muruga gene) did not align with British governance strategies, which often relied on political maneuvering and trickery. Tamils, being strong adherents of justice, equality, and transparency, posed a challenge to the status quo and were not seen as suitable partners for maintaining colonial influence or manipulating power dynamics. This aversion to deceptive politics and their insistence on real equality made them incompatible with the interests of those who aimed to retain control through deceitful or exploitative practices.

In contrast, the Buddhist-Vaishnava factions were more aligned with the British's vision of governance and power distribution, which emphasized consolidating resources, controlling the majority, and maintaining dominance. The result was a conflict not merely about religious or spiritual differences, but one deeply rooted in the desire for power and control, where the Shaiva Tamils (descendants of Ravana/Muruga) were consistently marginalized by a coalition of British-backed Sinhala Buddhist influences, reflecting a larger Shaiva-Vainava struggle intertwined with political strategy and dominance.

Kashyappa, Ravana, and the Fort of Sigiriya: The Legend of Muruga - The Roots of Lanka: Myths, Power, and Spiritual Struggles [3]

The name Kashyappa signifies one who considers Kasi (Kashi), another name for Shiva, as his father. This highlights Kashyappa’s deep spiritual connection to Shiva, which aligns him closely with Muruga, Shiva's son. In Sri Lankan history, King Kashyappa built his palace atop the towering rock of Sigiriya, considered the ancient fort of Ravana. Kashyappa, the devotee of Shiva, embodies the qualities of Ravana—a legendary king of Lanka and also a fierce follower of Shiva.

In mythology, Ravana owned the Pushpaka Vimana, a mystical flying chariot, and was deeply tied to Shiva. Muruga (Kartikeya), the son of Shiva, had the Mayil (peacock) as his vehicle. These connections tie Kashyappa, Ravana, and Muruga together. The broken statue at Sigiriya, with its three fingers, is often interpreted as a lion’s leg by the Sinhalese. However, its resemblance to the leg of a bird, likely a peacock, hints at a deeper link to Muruga, who is closely associated with the peacock.

From the heights of Sigiriya, Kashyappa might have observed the world below, similar to Muruga, who rides atop his peacock. This imagery suggests that Kashyappa, Ravana, and Muruga are intertwined, representing mythological archetypes of power, spirituality, and Shiva's lineage. The figure of Kashyappa is essentially a blend of Ravana’s warrior spirit and Muruga's divine nature, linking them as one.

Kashyappa had two sons, Moggallana and Sankha. Moggallana later returned from exile to defeat Kashyappa, reclaiming the throne, which marked a significant turn in the island’s history and legacy.

In understanding these connections, Kashyappa is Ravana, and Ravana is Muruga, each representing different dimensions of a single, multifaceted spiritual figure deeply rooted in the devotion to Shiva.

Mayilerum Mannava - En Manamer Ingu Vaa!  
Seyal Veeran Allavaa - Un Sirappellaam Sollavaa.

சொல்லவா சொல்லவா என்னா எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டியே..!

The Roles of Yudhishthira, Rama, and Kuveni in Shaping Lanka's History - The Roots of Lanka: Myths, Power, and Spiritual Struggles [2]

There is a saying that aligning with the right party ensures unstoppable growth. However, the Kantha(n), who are actually Tamils, struggled to align with any side because of their strict adherence to dharma and justice in this era, Kaliyuga. In the Mahabharata, Tamils are often seen as mirroring the character of Yudhishthira (Judhishta), the eldest Pandava. Known for his unwavering commitment to righteousness, truth, and justice, Yudhishthira embodies the moral and ethical principles that the Tamils held dear. His adherence to Dharma, even at great personal cost, is reflective of the Tamil nature of upholding their values above all else.

Before the rise of the Cholas—who are often seen as uniting the Tamils under one kingdom and known for their extensive naval power, administrative excellence, and cultural contributions—there were earlier invasions, notably the Mughal invasions and, before that, the Rama invasion. The Chola Empire unified the Tamil people, spreading Tamil culture, art, and influence across South Asia and beyond.

The Rama invasion, as depicted in the epic Ramayana, tells the story of Rama conquering Sri Lanka and killing Ravana. However, it is important to understand that these figures—Rama, Ravana, and others—are not just individuals but symbolize entire communities and their behaviors. Ravana is declared the demon king in the Ramayana, but he represents a community, with characteristics and cultural practices differing from those of Rama's people.

Interestingly, the Kuha(n) community played a pivotal role during this period. They helped Rama's party cross the sea via Mannar, a region in Sri Lanka, after the Rama community constructed a bridge (often known as "Rama Setu" or "Adam's Bridge") to reach Lanka. The narrative of Ravana abducting Sita, as described in the Ramayana, can be interpreted in different ways. "Sita" may not necessarily represent a woman but could metaphorically symbolize wealth or prosperity, as the name Mahalakshmi is often associated with wealth in Hindu tradition.

According to the legend, Kuveni might have been a representation of the "Kuhani," the female counterpart of the Kuhan community. The term "Kuhani" suggests a woman belonging to the Kuhan lineage, indicating that Kuveni was not just an individual but a symbolic figure of the aboriginal women of Lanka.

When Vijaya and his followers arrived in Sri Lanka, they were exiled from India with 700 companions, much like the story of Rama in the Ramayana. Armed with the bow and arrow, Vijaya invaded Lanka. In this context, Vijaya can be seen as another representation of the Rama-like conqueror, using his skills and power to establish control over a new land. His arrival marks the beginning of a new cultural and political era in Lanka.

This additional context emphasizes that Rama, Karna, and Vijaya might be seen as representations of the Sun lineage / Surya Kulam tradition, linking both Bharat and Lanka. Karna, the hidden son of Kunti, was sent down the river in a box, symbolizing the concealed potential and significance of Lanka itself. Rama, Karna, and Vijaya, all these roles may denote the same tribes. Rama, as per the Ramayana, is the son of Dasaratha of Surya lineage, and Karna, as per the Mahabharata, is also the son of the Sun, Sun lineage. This commonality suggests that they represent a shared spiritual lineage across Bharat and Lanka. Additionally, as Lanka lies along the Mediterranean line, it holds a close connection to the Sun. In contrast, Yudhishthira, who uses the Vel, represents a different manifestation of the Sun lineage, tied to Yama, another form of Shiva as per the Mahabharata. Shiva (or Shivan) is associated with the Sun and Nandhee - also meaning good fire. Muruga, as the son of Shiva, denotes the same lineage as Yudhishthira. Both Muruga and Yudhishthira roles may represent the same descents.

To secure his position and gain control of the land, Vijaya married Kuveni (Kuhani). This union was more than a simple marriage; it was a strategic move to integrate with the aboriginal community, acquire their knowledge, resources, and ultimately their kingdom. By marrying Kuveni, Vijaya forged an alliance with the Yakkha tribe, which facilitated his conquest and solidified his rule over the island.

However, this alliance was purely strategic. Once Vijaya had gained power and dominance over Lanka, he betrayed Kuveni. He abandoned her and their children to marry an Indian princess, seeking to further legitimize his reign through a more politically advantageous marriage. This betrayal reflects the dispossession of the native Kuhan people by incoming settlers, who used marriage as a means to acquire land and then shifted power away from the original inhabitants.

The marriage to Kuhani thus represents a tactical alliance, a way for Vijaya and his people to integrate themselves into the local power structure. It illustrates how marriages in ancient times were often used as political tools for land acquisition and establishing new ruling orders. This part of the legend also mirrors the broader pattern of how external forces displaced indigenous communities by forming temporary alliances and then asserting dominance.

Kuhan - Raman - Seetha - Lakshman

In this interpretation, Kuveni's story symbolizes the experience of the Kuhan women and their community during this period of cultural upheaval. It connects to a larger narrative where figures like Rama and Vijaya are not merely individuals but embodiments of communities with particular behaviors and ambitions, shaping the history and power dynamics of the land.

Pari - இவ்வளவு strict ஆ இருந்தா எல்லாம் எங்களால தொழில் பண்ண முடியாது முதலாளி.